پژوهشگران می‌دانند فضانوردان در ماموریت‌های فضایی کوتاه‌مدت تا به امروز دچار مشکلات سلامتی همچون سنگ کلیه شده‌اند، اما علت بروز این عوارض همچنان ناشناخته مانده است.
کلیه‌ها برای ادامه حیات ضروری هستند؛ آن‌ها مواد زائد را حذف کرده و با تشکیل ادرار، تعادل مایعات بدن را برقرار می‌سازند. این اعضا اسید‌ها، نمک‌ها و مواد معدنی نظیر سدیم، کلسیم، پتاسیم و فسفر را در خون تنظیم می‌کنند، هورمون‌هایی برای کنترل فشار خون ترشح می‌نمایند، شکل فعال ویتامین دی را برای استحکام استخوان‌ها تولید می‌کنند و تشکیل سلول‌های قرمز خون را نیز مدیریت می‌کنند.
تنها بیست و چهار نفر تا به امروز به ماه سفر کرده‌اند و برای مدت نسبتا کوتاه شش تا دوازده روز در معرض تابش‌های کیهانی کهکشانی قرار گرفته‌اند.
تیم پژوهش داده‌های فیزیولوژیک، آناتومیک و بیومولکولی بیست گروه مطالعاتی را از جمله نمونه‌هایی از بیش از چهل ماموریت فضایی انسانی و موش بررسی کرده که عمدتا به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شده بودند، و دوازده شبیه‌سازی فضایی روی موش‌ها را نیز در نظر گرفته‌اند.
در هفت شبیه‌سازی، موش‌ها در معرض مقادیر تابش معادل یک و نیم تا دو و نیم سال ماموریت در مریخ قرار گرفتند.
به نظر می‌رسد کلیه‌های انسان و جوندگان در نتیجه قرار گرفتن در شرایط فضا دچار تغییرات ساختاری می‌شوند. پس از کمتر از یک ماه حضور در فضا، اندازه لوله‌هایی که توازن کلسیم و نمک را تنظیم می‌کنند، به وضوح کاهش یافته که به گفته پژوهشگران به احتمال زیاد ناشی از ریزگرانش بوده و نه تابش. با این حال، برای تایید اینکه آیا تابش‌های موجود در فضا در تغییرات ساختاری کلیه نقشی دارند یا خیر، به پژوهش‌های بیش‌تری نیاز است.
