پژوهش جدیدی از دانشگاه دورهام بریتانیا نشان می‌دهد که کورهای قهوه‌ای می‌توانند می‌زبان ماده تاریک باشند و با نابودی آن انرژی آزاد کنند. جوونا کرون و همکارانش محاسبه کرده‌اند که این انرژی می‌تواند حد گداخت هیدروژنی را در این اجرام بالا ببرد.
کورهای قهوه‌ای توپ‌های گازی هستند با جرم ۱۳ تا ۷۲ برابر سیاره مشتری که مواد کافی برای همجوشی هیدروژنی در هسته ندارند. حد گداخت هیدروژنی حدود ۰٫۰۷۵ برابر جرم خورشید برآورد می‌شود اما موجودیت ماده تاریک این آستانه را تغییر می‌دهد.
تحقیقگران معادله‌ای استخراج کرده‌اند که سختی داخلی کور تاریک را به می‌زان انرژی آن ربط می‌دهد. بر اساس این مدل، کورهای تاریک می‌توانند برای مدت طولانی‌تر درخشش خود را حفظ کنند و از نظر دمایی کمی سرد‌تر از کورهای معمولی هستند.
این تفاوت دمایی باعث می‌شود کورهای تاریک به اندازه همتایان خود لیتیم نسوزانند. افزایش سطح لیتیم می‌تواند به عنوان نشانه‌ای برای شناسایی این دسته از اجرام توسط تلسکوپ‌های پیشرفته عمل کند.
تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا و تلسکوپ آینده نانسی گریس رومن قادر خواهند بود اثرات افزایش لیتیم را رصد کنند. کرون معتقد است غلظت بالا‌های ماده تاریک تنها در نزدیکی مرکز کهکشان‌ها قابل دستیابی است.
اگر کورهای تاریک شناسایی شوند، می‌توانند می‌زان برهم‌کنش ماده تاریک با ماده معمولی را بسنجند. با این حال این رصد‌ها اطلاعاتی درباره جرم ذرات ماده تاریک ارائه نخواهد داد زیرا در معادلات مورد استفاده، این پارام‌تر بی‌تأثیر است.
