نوآوری اینتل در پتنت SDC؛ چگونگی کردن هستههای کوچک به ابرهستههای موقت برای بهبود کارایی تکرشتهای, اینتل اخیراً پتنی با شماره را ثبت کرده که روی یک رویکرد نوین به نام یا SDC متمرکز است. این فناوری هدف دارد تا بدون الاعتماد بر افزایش سایز فیزیکی هستهها یا ارتقاء فرکانس، کارایی عملیات تکرشتهای را بالا ببرد.در معماریهای سنتی پردازنده، افزایش کارایی معمولاً از طریق ساخت هستههای بزرگتر یا افزایش فرکانس شده است.
های حل میکند که چندین هسته کوچک و کارآمد را در زمان به صورت مجازی ترکیب میکند تا به یک ″″ موقت عمل کنند.
این ترکیب بهویژه برای وظایف تکرشتهای که نمیتوانند بهراحتی شوند، مفید است.عملکرد SDC به این شکل است که دو یا سه هسته کوچک را بین خود میگیرند اما از طریق یک لایهٔ نرمافزاری، خروجی نهایی به شکل اجرای یک مینماید.
ر پتنت خود از مکانیزمی به نام استفاده میکند.
این بافر به صورت موقت مقادیر نوشتهشده توسط هر هسته را نگه میدارند و از بروز انحراف در ترتیب نوشتن جلوگیری میسازد.یکی از مزیتهای عمده SDC این است که برای فعال شدن آن نیاز به افزایش ولتاژ یا فرکانس نیست.
یعنیcpu وقتی با یک کار سنگین تکرشتهای میتواند در زمان واقعی چندین هسته را بدون صرف انرژی اضافی به یک واحد پردازشیุน تبدیل کند.پیادهسازی این فناوری ò چالشهای فنی قابل توجهی دارد؛ همهٔ هستهها باید با تاخیر به تبادل اطلاعات کنند و سیستمعامل باید بتواند وظایف تکرشتهای را بهدرستی به این گروههای مجازی تخصیص دهد.اگر اینتل بتواند این موانع té را př کند، SDC میتواند یک تحول در طراحی معماری CPU باشد و راهی نو برای بهبود عملکرد برنامههای تکرشتهای در سرورها، استایکشنها و حتی دستگاههای مصرفی فراهم آورد., اینتل اخیراً پتنی با شماره را ثبت کرده که روی یک رویکرد نوین به نام یا SDC متمرکز است.
این فناوری هدف دارد تا بدون الاعتماد بر افزایش سایز فیزیکی هستهها یا ارتقاء فرکانس، کارایی عملیات تکرشتهای را بالا ببرد.در معماریهای سنتی پردازنده، افزایش کارایی معمولاً از طریق ساخت هستههای بزرگتر یا افزایش فرکانس شده است.
اما این رویکرد دچار محدودیت بازده نزولی میشود؛ یعنی پس از یک حد، افزودن ترانزیستور به یک هسته باعث بهبود معناداری در عملکرد نمیشود.پتنت SDC این مشکل را به شیوهای حل میکند که چندین هسته کوچک و کارآمد را در زمان لازم به صورت مجازی ترکیب میکند تا به شکل یک ابرهسته موقت عمل کنند.
این ترکیب بهویژه برای وظایف تکرشتهای که نمیتوانند بهراحتی شوند، مفید است.عملکرد SDC به این شکل است که دو یا سه هسته کوچک دستورالعملها را بین خود میگیرند اما از طریق یک لایه نرمافزاری هوشمند، خروجی نهایی به شکل اجرای یک هسته بزرگ مینماید.
این امر نیازمند هماهنگی دقیق سری اجرا دستورات و جلوگیری از تغییر ترتیب عملیاتی است که میتواند نتایج اشتباه ایجاد کند.برای اطمینان از صحت انتقال دادهها بین هستهها، اینتل در پتنت خود از مکانیزمی به نام استفاده میکند. این بافر به صورت موقت مقادیر نوشتهشده توسط هر هسته را نگه میدارد و از بروز انحراف در ترتیب مشاهدهنوشتن جلوگیری میسازد.یکی از مزیتهای عمده SDC این است که برای فعال شدن آن نیاز به افزایش ولتاژ یا فرکانس نیست.
یعنیCPU وقتی مواجه با یک کار سنگین تکرشتهای میتواند در زمان واقعی چندین هسته را بدون صرف انرژی اضافی به یک واحد پردازشی یکپارچه تبدیل کند.پیادهسازی این فناوری اما چالشهای فنی قابل توجهی دارد؛ همهٔ هستهها باید با تاخیر به تبادل اطلاعات کنند و سیستمعامل باید بتواند وظایف تکرشتهای را بهدرستی به این گروههای مجازی تخصیص دهد.اگر اینتل بتواند این موانع فنی را کند، SDC میتواند یک تحول در طراحی CPU باشد و راهی نو برای بهبود عملکرد برنامههای تکرشتهای در سرورها، استایکشنها و حتی دستگاههای مصرفی فراهم آورد.
