سمسون

اختلال نقص دقت و بیش فعالی (ADHD) شرایطی است که بر رشد مغز تأثیر می‌گذارد. این اختلال از دوران کودکی اغاز می‌شود. در حالی که بسیاری تصور می‌کنند در بزرگسال این اختلال را پشت سر گذاشته‌اند، اما این‌گونه نیست و علائم بیش فعالی در بزرگسالی نیز دیده می‌شود. در کودکان، ADHD می‌تواند بر مواردی همانند کارکرد تحصیلی و توانایی‌های اجتماعی تأثیر بگذارد. در بزرگسالی نیز می‌تواند تأثیرات شبیه داشته باشد و مواردی مانند کارکرد کاری، دوستی‌ها، روابط و سلامت روان را تحت تأثیر قرار دهد.

اگر می‌خواهید با این بیماری بیشتر آشنایی یابید، رایج‌ترین علائم و مؤثرترین و سریع‌ترین درمان بیش فعالی در بزرگسالان را بشناسید، تا پایان این نوشته همراه ما باشید.

🔗 بیشتر بخوانید: ۱۰ راه تشخیص تراپیست خوب_سمسون

چرا فرد به ADHD مبتلا می‌شود؟

تا این Datum دقیق شکل‌گیری اختلال نقص دقت بیش فعالی (ADHD) آشکار نشده است. برخی مطالعات می‌گویند تغییرات ساختاری یا شیمیایی مغز، علت تشکیل این بیماری است. برخی متخصصان می‌گویند این اختلال می‌تواند ژنتیکی باشد. یعنی ممکن است فرد ADHD را از والدین خود به ارث ببرد. با این حال، برخی افراد بدون سابقه خانوادگی هم به این اختلال دچار می‌شوند.

علائم بیش فعالی در بزرگسالان

بیش فعالی در بزرگسالان با علائم مختلف خود را مشخص می‌کند که این علائم نوع بیش فعالی را نشان می‌دهند. علائم ADHD در بزرگسالان اغلب همانند علائم دوران کودکی است. با این حال، ممکن است مقداری متفاوت باشند، زیرا زندگی بزرگسالی شامل فعالیت‌های متغیری است. برای مثال، به جای علائم مرتبط با مدرسه، ممکن است نشانه‌های مرتبط با شغل یا محل کار را مشاهده کنید.

🔗 بیشتر بخوانید: چطور به شب ها سریعتر خوابیدن عادت کنیم؟_سمسون

ADHD سه زیرگروه دارد و علائم بسته به آن می‌توانند متفاوت باشند. نشانه‌های شما تعیین می‌کنند که آیا شما نوع بی‌توجهی، بیش فعالی/تکانشی یا ترکیبی را دارید. این ADHD می‌تواند شدت‌های مختلفی داشته باشد که عبارتند از:

• خفیف: شما معیارهای بیش فعالی را دارید، اما علائم فقط مقداری زیادتر از حداقل معیارها می‌باشند.
• متوسط: علائم در این سطح، سبب اختلال قابل توجه در کار یا تعاملات اجتماعی می‌شود.
• شدید: بیش فعالی شدید به شدت بر زندگی کاری یا اجتماعی شما تأثیر می‌گذارد. افراد با علائم شدید در بسیاری موارد در حفظ شغل یا روابط دچار مشکل می‌شوند.

علائم بیش فعالی بی‌توجهی

نشانه‌های بی‌توجهی می‌توانند روابط اجتماعی، کارکرد شغلی و تحصیلی شما را تحت تأثیر قرار دهند. برای این که نوع بی‌توجهی تشخیص داده شود، باید حداقل شش مورد از موارد زیر را به مدت بیشتر از شش ماه داشته باشید:

• اشتباهات ناشی از بی‌توجهی: عدم دقت و انداختن جزئیات می‌شود. این مورد می‌تواند کارکرد کاری یا تحصیلی را تحت تأثیر قرار دهد.
• مشکل در نگه داری تمرکز: دقت شما در مکالمات، جلسات، سخنرانی‌ها یا مطالعه ممکن است از بین برود.
• مشکل در گوش دادن زمان سخن بگویید دیگران: ممکن است به صورت حواس‌پرتی، خیال‌پردازی یا خیره‌شدن به فضا ظاهر شود.
• ناتوانی در انجام کامل کارها: تمایل به شروع سریع پروژه‌ها دارید، اما انگیزه شما به شدت کاهش می‌یابد و کار را نیمه‌کاره رها می‌کنید.
• مشکل در سازماندهی و اولویت‌بندی: برنامه‌ریزی و رسیدن به اهداف به motivo چندمرحله‌ای برای شما دشوار است. ممکن است نامرتب یا بی‌نظم به نظر برسید یا در رسیدن به موقع یا تحویل به موقع کارها مشکل داشته باشید.
• بی‌تعnički یا اجتناب از کارهای خسته‌کننده: مانند کارهای خانه، ماموریت‌های تکراری یا کارهایی که به تمرکز نیاز دارند.
• گم کردن یا فراموش کردن وسایل: ممکن است کیف، تلفن همراه، کلید یا وسایل الزامی را جای بگذارید یا در مکان‌های غیرمنتظره قرار دهید (به عنوان مثال، کلیدها را در یخچال بگذارید).
• فراموش‌کاری در کارهای روزمره: ممکن است قرارها، پرداخت قبض، انجام خرید یا کارهای خانه را فراموش کنید.

علائم بیش فعالی-تکانشی

بیش فعالی و تکانشگری در ADHD بسیار رایج هستند. تکانشگری می‌تواند مشکل در توانایی‌های اجتماعی و تعامل با دیگران باشد. برای تشخیص نوع بیش فعالی-تکانشگری، باید حداقل شش مورد از موارد زیر را به مدت بیشتر از شش ماه داشته باشید:

• بی‌قراری مداوم: مانند تکان دادن پا، بازی با خودکار، چک کردن مکرر گوشی.
• بی‌قراری جسمی: ناآرامی و ناتوانی در بی‌حرکت ماندن.
• مشکل در انجام آرام فعالیت‌های لذت‌بخش: ممکن است در midst تفریح، بی‌صدا بودن برایتان سخت باشد. به عبارت دیگر، گاهی اوقات با خودتان سخن می‌گویید یا کلمات بی‌معنی می‌گویید.
• سطح فعالیت غیرمعمول زیاد: ممکن است همیشه مشغول یا در عجله به‌نظر برسید و دیگران نتوانند پای شما را بپیوندند.
• پرگویی: مانند توضیح بیشتر از حد یا زیاد سخن گفتن در مورد علاقه‌مندی‌هایتان.
• ناتوانی در کنترل مکالمات خود: سخن گفتن ناگهانی، قطع کردن حرف دیگران یا ادغام جملات آن‌ها و گفتن چیزی بدون در نظر گرفتن احساسات دیگران.
• ناتوانی در صبر کردن برای نوبت: برای مثال، مشکل ایستادن در صف نان یا انتظار نوبت برایزیاره پزشک.

علائم بیش فعالی ترکیبی

این نوع ADHD وقتی تشخیص داده می‌شود که فرد حداقل شش نشانه از نوع بیش فعالی-تکانشگری و شش نشانه از نوع بی‌توجهی داشته باشد.

آیا اوتیسم همان بیش فعالی یا ADHD است؟

اختلال نقص دقت و بیش فعالی با مشکل در تمرکز، بیش فعالی و رفتارهای تکانشی شناخته می‌شود. افراد مبتلا به این اختلال بیشتر در حفظ دقت، کنترل تکانه‌ها و تنظیم سطح فعالیت مشکل دارند. این اختلال معمولاً بر دامنه دقت و خودتنظیم تأثیر می‌گذارد.

اوتیسم بیشتر شامل چالش‌هایی در برقراری ارتباطات و تعاملات اجتماعی، رفتارها و علایق تکراری است. افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است در درک نشانه‌های اجتماعی، نگهداری تماس چشمی یا شرکت در تعاملات اجتماعی عادی مشکل داشته باشند و بیشتر به رویه‌ها و فعالیت‌های تکراری علاقه‌مند باشند.

علائم اختلال نقص دقت و بیش فعالی ممکن است با افزایش سن بهبود یابند و می‌توان آن‌ها را با مشاوره و دارو کنترل کرد. در حالی که اوتیسم اختلالیста جاودانه است که درمان قطعی ندارد، اما می‌توان با مداخلات تخصصی از آن حمایت کرد.

بعضی اوقات پیش می‌آید که افراد به‌طور همزمان هر دو اختلال ADHD و اوتیسم را داشته باشند که این نوشته تشخیص و درمان را پیچیده‌تر می‌کند.

عوارض بیش فعالی در بزرگسالان

ADHD می‌تواند تأثیرات مختلفی بر زندگی فردی و اجتماعی داشته باشد. این تأثیرات می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• کارکرد ضعیف در مدرسه یا محل کار
• بیکاری
• مشکلات مالی
• مشکلات قانونی
• سوءمصرف الکل یا دیگر مواد مخدر
• تصادفات مکرر رانندگی یا دیگر حوادث
• روابط ناپایدار
• سلامت جسمی و روانی ضعیف
• عکس ذهنی منفی از خود
• تلاش برای خودکشی

بیماری‌های همراه

اگرچه ADHD به صورت مستقیمcause مشکلات روانی شخص دیگر نیست، اما اختلال‌های دیگر زیادتر همراه با ADHD رخ می‌دهند که درمان را دشوارتر می‌کنند. این اختلال‌ها شامل موارد زیر می‌باشند:

• اختلالات خلقی: تعداد زیادی از بزرگسالان مبتلا به ADHD دچار افسردگی، اختلال دوقطبی یا دیگر اختلالات خلقی می‌شوند. اگرچه مشکلات خلقی به صورت مستقیم مربوط به ADHD نیستند، اما ناامیدی‌های مکرر و ناشی از ADHD می‌توانند افسردگی را تشدید کنند.
• اختلالات اضطرابی: اختلال‌های اضطرابی در بزرگسالان مبتلا به ADHD شایع است. این اختلالات می‌توانند به صورت نگرانی شدید یا عصبی بودن ظاهر شوند. اضطراب، می‌تواند به دلیل چالش‌ها و موانع تشکیل شده توسط ADHD تشدید شود.
• دیگر اختلالات روانپزشکی: بزرگسالان مبتلا به ADHD در معرض خطر بیشتری برای اختلالات روانپزشکی همانند اختلالات شخصیتی، انفجاری متناوب و مصرف مواد مخدر می‌باشند.
• ناتوانی‌های یادگیری: بزرگسالان مبتلا به ADHD ممکن است در امتحانات نمره کمتری نسبت به سن، هوش و تحصیلات خود دریافت کنند. مشکلات یادگیری می‌تواند شامل مشکلات در درک و ارتباط برقرار کردن باشد.

بهترین و سریع‌ترین درمان برای بیش فعالی در بزرگسالان چیست؟

بیش فعالی در بزرگسالان می‌تواند با راه‌حل‌های مختلفی کنترل شود. تغییرات سبک زندگی، محیط کار یا داروها از جمله راه‌حل‌های کنترل آن می‌باشند. انتخاب روش درمانی بستگی به علائم و نوع بیش فعالی دارد که در ادامه بیشتر در این رابطه توضیح داده‌ایم.

تغییرات سبک زندگی

ورزش می‌تواند انرژی شما را به خوبی متمرکز کند. به این دلیل زمانی را برای فعالیت‌های بدنی اختصاص دهید. گفتنی است ورزش به افت علائم اضطراب و افسردگی هم پشتیبانی می‌کند. خواب کافی نیز در درمان بیش فعالی در بزرگسالان اهمیت دارد. داشتن ساعت خواب منظم و اتاقی تاریک و آرام می‌تواند سودمند باشد. سعی کنید قبل از خواب از کافئین، غذاهای شیرین و الکل دوری کنید. همچنین رژیم غذایی سالم و متعادل را انتخاب کنید و زمان‌بندی منظمی برای مصرف غذا داشته باشید.

تشکیل تغییرات در محل کار یا دانشگاه

شما می‌توانید از طریق ایجاد تغییرات در محل کار مانند داشتن فضای کاری شخصی در محیط آرام و گرفتن حمایت از دیگران برای برنامه‌ریزی و ساختاردهی وظایف، علائم خود را کنترل کنید.

داروها

افرادی که به دنبال سریع‌ترین درمان برای علائم بیش فعالی هستند، درمان‌های دارویی معمولاً مؤثرترین و سریع‌ترین راهکار بهبود این اختلال محسوب می‌شوند. داروها با دقت بر اساس وضعیت شما تجویز خواهند شد و ممکن است نیاز باشد چند دارو را امتحان کنید تا داروی مناسب شما شناسایی شود. دقت کنید که مصرف داروهای بیش فعالی بدون مشاوره پزشک می‌تواندNumerousリスク را به همراه داشته باشد.

درمان‌های گفتاری

درمان‌های گفتاری همانند درمان شناختی رفتاری یا ذهن‌آگاهی ممکن است برای بیش فعالی در بزرگسالان پیشنهاد شود.

چه غذاهایی برای بیش فعالی بزرگسالان سودمند یا زیان‌آور است؟

علائم بیش فعالی می‌تواند با مصرف غذاهایی که سوخت با کیفیت برای مغز فراهم می‌کنند کاهش یابد. مواد غذایی سرشار از پروتئین با کیفیت مانند تخم مرغ، شیر، مغزها و دانه‌های روغنی (پسته، بادام، گردو، فندق)، حبوبات (لوبیا سفید، لوبیا قرمز، عدس)، دانه‌ها و محصولات تهیه شده از سویا، انواع گوشت (مرغ، بوقلمون، شترمرغ، ماهی، گوسفند) تمرکز را تقویت کرده و علائم بیش فعالی را کاهش می‌دهند.

انواع سوسیس و کالباس، نوشابه‌های گازدار، نوشیدنی‌های صنعتی، آبمیوه‌های غیرطبیعی، انواع تنقلات ناسالم (چیپس، پفک، کراکر، شکلات، آبنبات و ژله)، غذاهای آماده و نیمه آماده برای افراد مبتلا به بیش فعالی مناسب نیستند. شیرینی‌های طبیعی مانند کشمش، مویز و خرما مناسب و شیرینی‌های مصنوعی مانند انواع شکلات، شیرینی، کیک و موارد شبیه نیز برای این افراد نامناسب می‌باشند.

این چنین افراد مبتلا به بیش فعالی باید از مصرف برنج سفید، نان سفید، نان باگت، مواد غذایی تهیه شده از آرد سفید گندم اجتناب کنند. به جای آن در رژیم غذایی خود از غلات سبوس‌دار مانند انواع نان‌های سبوس‌دار، نان قهوه‌ای، برنج قهوه‌ای، مواد غذایی تهیه شده از آرد کامل گندم، ذرت و موارد شبیه به دلیل داشتن ویتامین‌های گروه B استفاده کنند.

اجتناب از مصرف سیگار و الکل

در تعداد بسیاری از مطالعات تأکید شده است که افراد مبتلا به بیش فعالی از مصرف سیگار و الکل اجتناب کنند.

سخن پایانی

امیدواریم با مطالعه این نوشته با مهم‌ترین علائم و مؤثرترین راهکارهای کنترل و درمان این بیماری آشنا شده باشید. دقت کنید که علائم شدید و اختلالات رفتاری گسترده سبب آسیب به زندگی فردی و اجتماعی شما خواهند شد. به این دلیل الزامی است که در صورت احساس علائم 언급 شده در خود، با متخصص روانپزشک مشورت کنید.

منابع: clevelandclinic , nhs

دسته بندی مطالب

مقالات کسب وکار

مقالات