تحلیل دلیل شکست کاوشگران سطحنورد خطای فیزیک سیارهای در آزمایشهای زمینی, کاوشگرانی که برای روی ماه یا مریخ ارسال میشوند، گاهی در لحظاتی که به سطح میرسند، دچار نाकامی میشوند.
این éè در طول تاریخ فضاپیمایی تکرار شده است و از مریخنورد اسپیریت تاهای jüتر مشاهده شده است.یک مطالعه جدید نشان میدهد که به دلیل این شکستها ممکن است یک عامل مشترک وجود داشته باشد درک نادرست ما از فیزیک سطوح سیارههای دیگر و تأثیر گرانش روی آنها.آژانسهای فضایی مانند ناسا معمولاً برای آمادهسازی کاوشگرها، سعی میکنند شرایط سطح سیاره را درزمین شبیهسازی کنند.
به عنوان مثال، مریخنوردهای آزمایشی در مارس یارد آزمایشگاه جت (JPL) قرار میگیرند تا رفتارشان روی سطح مریخ پیشبینی شود.برایان مارتین، مدیر تستهای جت، در مورد این میگوید ما سعی میکنیم بفهمیم که سنگها و اشکالهای مختلف در میدان دید چگونه مانع ب کاوشگر میشوند.
تحقیقات جدید نشان میدهد که این رویکرد ممکن است نتایج بیشازحد خوشبینانهای بدهد.در مقاله جدیدی که در نشریه منتشر شده، نشان میدهند که کاهش وزن کاوشگر برای شبیهسازی گرانش کم مریخ کافی نیست.
به عنوان مثال، کیوراسیتی که وزنش از ۹۰۷ کیلوگرم به ۳۴۰ کیلوگرم کاهش یافت، در مقاومه نشان داد زیرا خاک و شن درغاب موهاوی این تفاوت باعث میشود که کاوشگر در تستهای زمینی بهتر عمل کند در حالی که روی سطح واقعی مریخ ممکن است در شنهای نرم گیر کند.
توضیح میدهند برای شبیهسازی واقعی، نه تنها وزن کاوشگر بلکه ویژگیهای fí نیز باید در نظر گرفته شود.نتیجهگیری این است که آژانسهای فضایی باید تا حد امکان به مکانیکهای مبتنی فیزیک توجه کنند و صرفا تمرکز بر کاهش وزن نیست.
دقیق méیک است که نه نیروهای ón، بلکه على را در نظر بگیرد.این رویکرد نه تنها هزینههای ناموفق را کاهش میدهد بلکه یابی موفقیت ماموریات آینده را افزایش میدهد.
